Uchylenie aresztu

Przez admin

Środek zapobiegawczy w postaci aresztu stosowany jest w celu zabezpieczenia prawidłowego przebiegu toku postępowania karnego. Środek ten wykorzystywany jest w jako ostateczny w sytuacjach, gdy inne metody mogą być niewystarczające lub nieskuteczne, a także istnieje duże prawdopodobieństwo, że dana osoba popełniła zarzucany jej czyn. Zastosowanie tego środka ma przeciwdziałać na przykład ucieczce, ukrywaniu się, matactwom czy popełnianiu kolejnych przestępstw przez oskarżonego albo podejrzanego.

Organ procesowy ma obowiązek ciągłego kontrolowania zasadności stosowania środka zapobiegawczego i jest zobligowany do jego uchylenia lub zmiany, gdy tylko dojdzie do wniosku, że jego utrzymywanie jest nieuzasadnione.

Wskazać należy, że środek zapobiegawczy należy niezwłocznie uchylić lub zmienić, jeżeli:

– ustaną przyczyny, wskutek których został zastosowany, lub

– powstały przyczyny uzasadniające jego uchylenie lub zmianę.

W praktyce jednak kontrola stosowania tymczasowego aresztowania odbywa się zazwyczaj na wniosek podejrzanego albo oskarżonego lub jego obrońcy.


Wniosek o uchylenie tymczasowego aresztowania uregulowany został w art. 254 k.p.k. Zgodnie z jego treścią Oskarżony może składać w każdym czasie wniosek o uchylenie lub zmianę środka zapobiegawczego. Wniosek rozpatruje najpóźniej w ciągu 3 dni prokurator, jeżeli akt oskarżenia został już wniesiony po wniesieniu do sądu – sąd, przed którym sprawa się toczy. Jest to jednak wyłącznie termin instrukcyjny.

Należy wskazać, iż na postanowienie w przedmiocie wniosku zażalenie przysługuje oskarżonemu tylko wtedy, gdy wniosek został złożony po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia wydania postanowienia w przedmiocie środka zapobiegawczego.

Zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje będzie sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi się postępowanie. Jeżeli sprawa jest już na etapie postępowania sądowego i decyzję odmowną wydał sąd, zażalenie będzie rozpoznawał ten sam sąd w składzie trzech sędziów.

Przepis art. 254 § 2 k.p.k. jest regulacją szczególną w stosunku do ogólnej zasady z art. 252 k.p.k., w myśl której postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego podlega zaskarżeniu. Postanowienie o odmowie uchylenia bądź zmiany środka zapobiegawczego – czy to tymczasowego aresztowania czy środka nie izolacyjnego – można zatem skarżyć tylko wtedy, gdy wniosek został złożony po co najmniej 3 miesiącach od dnia wydania ostatniego postanowienia w przedmiocie środka zapobiegawczego.

We wniosku należy wskazać, iż występują przesłanki pozytywne uzasadniające zmianę lub uchylenie albo pojawienie się przesłanki negatywnej.

Podkreślenia wymaga, że jeżeli szczególne względy nie stoją temu na przeszkodzie, należy odstąpić od tymczasowego aresztowania, zwłaszcza gdy pozbawienie oskarżonego wolności

spowodowałoby dla jego życia lub zdrowia poważne niebezpieczeństwo lub pociągałoby wyjątkowo ciężkie skutki dla oskarżonego lub jego najbliższej rodziny.

Zamiana może natomiast polegać na zastosowaniu innego rodzaju środka zapobiegawczego. Środki zabezpieczające można podzielić na środki zapobiegawcze izolacyjne, właśnie w postaci tymczasowego aresztowania oraz środki zapobiegawcze nieizolacyjne. Środki zapobiegawcze nieizolacyjne to: poręczenie majątkowe, poręczenie społeczne, poręczenie indywidualne od tzw. “osoby godnej zaufania”, dozór policji, nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego z pokrzywdzonym (w przypadku, gdy dana osoba ma zarzuty dotyczące popełnienia przestępstw na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej lokal – gdy zachodzi obawa, że przestępstwo zostanie popełnione ponownie lub padła taka groźba), zawieszenie w czynnościach zawodowych, służbowych, nakazanie powstrzymania się od określonej działalności lub prowadzenia określonego rodzaju pojazdów, zakaz opuszczania kraju (który może być połączony z odebraniem paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy).

Zostaw komentarz

Uchylenie aresztu 1Uchylenie aresztu 2